هر انسان کتابی است در انتظار خوانده شدن...

یه قایق خالی


    
  پدر بزرگم می‌گفت: وقتی جوان بودم قایق سواری را خیلی دوست داشتم، 

    
 یک قایق کوچک هم داشتم که با آن در دریاچه قایق سواری میکردم.

   
  و ساعت‌های زیادی را آنجا در تنهایی می‌گذراندم.

   
  شبی بدون آنکه به چیز خاصی فکر کنم نشستم و چشم‌هایم رابستم. 

   
 شب خیلی قشنگی بود. 

    
 در همین زمان قایق دیگری به قایق من برخورد کرد،

 
  عصبانی شدم و خواستم با شخصی که با کوبیدن به قایق، 

    
آرامش من را بر هم زده بود دعوا کنم ولی دیدم قایق خالی است.
 
   
 کسی در قایق نبود که با او دعوا کنم و عصبانیت خودم را به او نشان دهم، 

   
چطور می‌توانستم خشم خودم را تخلیه کنم؟
 
 
 هیچ کاری نمی‌شد کرد. دوباره نشستم و چشم‌هایم را بستم، 

  
 عصبانی بودم... در سکوت شب کمی فکر کردم،

  
 قایق خالی برای من درسی شد...  

   
از آن به بعد، اگر کسی باعث عصبانیت من شود،

  
 پیش خودم می‌گویم: «این قایق هم خالی است.»‏
.
.
.
.
.
.
.
  
در واقع آن کس که شما را عصبانی می‌کند، شما را فتح کرده.

  
 اگر به خود اجازه می‌دهید از دست کسی خشمگین باشید و
 

  بخش عمده‌ای از عاطفه و ذهن تان را به او اختصاص دهید، 

  
در واقع به او، اجازه تصاحب این بخش‌های وجودتان را داده‌اید. ‏



[ دوشنبه 21 اردیبهشت 1394 ] [ 07:00 ب.ظ ] [ فاطمه شعبانی حاجی ] [ نظرات() ]

الماس یا گردو؟؟؟؟؟؟؟؟؟؟؟؟؟

         
   

                بعضی وقتا آدما الماسی تو دست دارن؛
  
                   بعد چشمشون به یه گردو می‌افته؛

                  دولا می‌شن تا گردو رو بردارن؛

                   الماسه می‌افته تو شیب زمین؛


              قل می‌خوره و تو عمق چاهی فرو می‌ره؛
 
                   می‌دونی چی می‌مونه؟


    یه آدم...، یه دهن باز...، یه گردوی پوک... و یه دنیا حسرت...،

            مواظب الماس‌های زندگی مون باشیم،

              شاید به دلیل این که صاحبش هستیم و

       بودنش برامون عادی شده ارزشش رو از یاد بردیم.  
 


   تا حالا به الماس های زندگیتون فکر کردین؟؟؟؟؟؟؟؟؟؟؟؟؟؟؟؟؟؟



[ دوشنبه 21 اردیبهشت 1394 ] [ 06:12 ب.ظ ] [ فاطمه شعبانی حاجی ] [ نظرات() ]

بد یا بدتر؟؟؟؟؟؟؟؟

آن بالا که بودم، فقط سه پیشنهاد بود.

اول گفتند زنی از اهالی جورجیا همسرم باشد. خوشگل و پولدار. 

قرار بود خانه ای در سواحل فلوریدا داشته باشیم. با یک «کوروت کروکی »جگری.

 تنها اشکالش این بود کــه زنم در چـــهل و سه سالگی سرطان سینه می گرفت .

قبول نکردم.راستش تحملش را نداشتم.

بعد موقعیت دیگری پیشنهاد کردند :

پاریس ؛ خودم هنرپیشه می شدم و زنم مدل لباس٫ قرار بود دو دختر دو قلو داشته باشیم. 

اما وقتی گفتند یکی از آنها نه سالگی در تصادفی کشته می شود. گفتم حرفش را هم نزنید.

بعد قرار شد کلودیا زنم باشد. با دو پسر. قرار شد توی محله های پایین شهر ناپل زندگی کنیم.

 توی دخمه ای عینهو قبر. اما کسی تصادف نکند. کسی سرطان نگیرد.قبول کردم.

حالا کلودیا- همین که کنارم ایســتاده است – مدام می گوید خانه نور کافی ندارد، 

بچه ها کفش و لباس ندارند، یخچال خالی است. 

اما من اهمیتی نمی دهم. می دانم اوضاع می توانست بدتر از این هم باشد. 

با سرطان و تصادف.کلودیا اما این چیزها را نمی داند. بچه ها هم نمی دانند.


[ چهارشنبه 9 اردیبهشت 1394 ] [ 03:11 ب.ظ ] [ فاطمه شعبانی حاجی ] [ نظرات() ]

مظهر استقامت پ.د.ر





  

   نجار یک روز کاری دیگر را هم به پایان برد.آخر هفته بود
  و تصمیم گرفت دوستی را برای صرف چای به خانه اش دعوت کند.
  موقعی که نجار و دوستش به خانه رسیدند قبل از ورود
  نجار چند دقیقه در سکوت جلو درختی در باغچه ایستاد
   بعد با دو دستش شاخه های درخت را گرفت ...
   چهره اش بی درنگ تغییر کرد،.
 خوشحال و خندان وارد خانه شد همسر و فرزندانش به استقبالش آمدند.
    بافرزندانش با صبوری خاصی احوالپرسی کرد 
    و بعد با دوستش به ایوان رفتند تا چای بنوشند.
   از آنجا می توانستند همان درخت جلوی در خانه را ببینند 
   دوستش دیگر نتوانست جلوی کنجکاوی اش را بگیرد.
   با کمی خجالت دلیل رفتار نجار را پرسید.
    نجار گفت :آه! این درخت مشکلات من است.
   موقع کار مشکلات فراوانی پیش می آید اما 
   این مشکلات مال من و کار من است و ربطی به همسر و فرزندانم ندارد.
  وقتی به خانه می رسم مشکلاتم را به شاخه‌های آن درخت می آویزم.
 روز بعد وقتی می‌خواهم سر کار بروم دوباره آنها را از روی شاخه بر می دارم.
   جالب ترین نکته در این کار این است که وقتی صبح
    به سراغ درخت می روم تا مشکلات روز قبل را بردارم
    خیلی از مشکلات دیگر آنجا نیستند
   و بقیه هم خیلی سبکتر شده اند !

  تقدیم به همه ی پدرهای  زحمتکش 
  مخصوصا پدر عزیز خودم
  پدرای مهربون پیشاپیش روزتون مبارک... 


[ چهارشنبه 9 اردیبهشت 1394 ] [ 01:39 ب.ظ ] [ فاطمه شعبانی حاجی ] [ نظرات() ]

دل رمیده من

                         
      

  
               نمی دانم چه می خواهم خدایا

              به دنبال چه می گردم شب و روز

              چه می جوید نگاه خسته من

             چرا افسرده است این قلب پر سوز

              ز جمع آشنایان میگریزم

              به کنجی می خزم آرام و خاموش

              نگاهم غوطه ور در تیرگی ها

              به بیمار دل خود می دهم گوش

              گریزانم از این مردم که با من

             به ظاهر همدم و یکرنگ هستند

              ولی در باطن از فرط حقارت

              بدامانم دوصد پیرانه بستند

             از این مردم که تا شعرم شنیدند

             برویم چون گلی خوشبو شکفتند

            ولی آن دم که در خلوت نشستند

            مرا دیوانه ای بدنام گفتند

            دل من ای دل دیوانه ی من

           که می سوزی از این بیگانگی ها
     
           مکن دیگر ز دست غیر فریاد

           خدا را بس کن این دیوانگی ها


                     فروغ فرخزاد


[ سه شنبه 8 اردیبهشت 1394 ] [ 01:28 ب.ظ ] [ فاطمه شعبانی حاجی ] [ نظرات() ]
شبکه اجتماعی فارسی کلوب | Buy Website Traffic | Buy Targeted Website Traffic