هر انسان کتابی است در انتظار خوانده شدن...

زیر چترت آرامم

      
          
                                  

                                 


                                         مهم نیست کجا باشم

                                    زیر آسمان ابری!!؛زیر رگبارهای تند!!؛
 
                                          خیس خیس روی شاخه ای خشک!!،

                                            مهم بودن توست؛

                                  دست های برافراشته ات بر سرم؛تن گرمت ،

                                 و عشقی که از وجودت می تراود.

                                    زوج یعنی همین؛

                                                         یعنی دو روح در یک بدن؛

                                       دو موجود به وحدت رسیده،یکی شده،

                                از خود بی خود شده.

                                                                  زیر چترت آرامم،

                               تو که باشی نبودن دیگران مهم نیست؛

                                   تو که حرف بزنی، سکوت کسی مهم نیست،

                               نگاه تو که باشد، بی اعتنایی دیگران مهم نیست،

                               زوج یعنی همین؛

                              یعنی دو قلب تپنده،دو نگاه مشتاق،

                             دو موجود همیشه حامی،

                           سینه سپر کرده مقابل سختی ها،و یک پشت گرم که

                           لذت می بری از وجودش،

                          عاشقانه زیستن مثل این دو پرنده و کنار هم ماندن

                           مثل این دو، هنر است.

                        میان این دو چیزی نیست به جز عشق،

                       به جز سخاوتمندانه بخشیدن و ایثار کردن؛.... زوج یعنی همین؛

                          
    



[ سه شنبه 28 بهمن 1393 ] [ 11:16 ق.ظ ] [ فاطمه شعبانی حاجی ] [ نظرات() ]

پند جاودانه

سلام دوستان گلم.....

تو این پست قراره یک نامه ی بسیار پند آموز و زیبا،از پدری مهربان

که برای دو فرزند عزیزش و به طبع برای تمامی فرزندان آدم ،

نوشتند را برای شما عزیزان قرار دهم.......




وصیت به حسن و حسین


شما را به ترس از خدا سفارش می کنم.

به دنیا روی نیاورید،گرچه به سراغ شما آید،

و بر آنچه از دنیا از دست می دهید اندوهناک مباشید.

حق را بگویید...

و برای پاداش الهی عمل کنید

دشمن ستمگر و یاور ستمدیده باشید.

شمارا،وتمام فرزندان و خاندانم را،و کسانی که این  

وصیت به آن ها می رسد،

به ترس از خدا،و نظم در امور زندگی،و ایجاد صلح و آشتی

در میانتان سفارش می کنم

زیرا من از جد شما پیامبر(ص)شنیدم که می گفت:

(اصلاح دادن بین مردم از نماز و روزه ی یکسان برتر است.)

خدا را!خدا را! درباره ی یتیمان، نکند آنان گاهی سیر و گاهی

گرسنه بمانند،و حقوقشان ضایع گردد.

خدا را!خدا را! درباره ی همسایگان،حقوقشان را رعایت کنید

که وصیت پیامبر (ص)شماست،

همواره به خوش رفتاری با همسایگان سفارش می کرد،

تا آنجا که گمان بردیم برای آن ها ارثی معین خواهد کرد.

خدا را!خدا را! درباره ی قرآن،مبادا دیگران در عمل کردن 

به دستوراتش از شما پیشی گیرند.

خدا را!خدا را! درباره ی نماز همانا که ستون دین شماست.

خدا را!خدا را! درباره ی خانه ی خدا،تا هستید آن را خالی مگذارید،

زیرا اگر کعبه خالی شود،مهلت داده نمی شود.

خدا را!خدا را! درباره ی جهاد با اموال و جان ها و زبان های خویش در راه خدا،

بر شما باد به پیوستن با یکدیگر،و بخشش همدیگر،

مبادا از هم روی برگردانید،و پیوند دوستی را از بین ببرید،و امر به معروف و نهی از منکر 

را ترک کنید،که بدان شمارا بر شما مسلط می گرداند،

آنگاه هر چه خدا را بخوانید جواب ندهد.(سپس فرمود:)

سفارش به رعایت مقررات عدالت در قصاص،

ای فرزندان عبد المطلب:مبادا پس از من دست به خون مسلمین فرو برید

و بگویید:امیر مومنان کشته شد،

بدانید جز کشنده ی من کسی دیگر نباید کشته شود.

درست بنگرید!اگر من از ضربت او مُردم،

اورا تنها یک ضربت بزنید،و دست وپا و دیگر اعضای اورا مبرید،

من از رسول خدا(ص)شنیدم که فرمود:

(بپرهیزید از بریدن اعضای مرده،هر چند سگ دیوانه باشد.)




نهج البلاغه حضرت علی (ع)











[ دوشنبه 27 بهمن 1393 ] [ 07:40 ب.ظ ] [ فاطمه شعبانی حاجی ] [ نظرات() ]

آرام جانم

سلام دوستان عزیز.....بازم قصد دارم شعری از استاد سعدی برایتون بزارم

از من خرده نگیرید،...

 اشعار سعدی یه حس بسیار زیبا و غیرقابل وصفی به من می دهد 

که زبانم از بیانش قاصر....

دوست دارم شما دوستان گلم هم  با خواندن این اشعار زیبا برای مدت کوتاهیم 

که شده این حس زیبا را تجربه کنید...






ای ساربان آهسته ران کآرام جانم می رودوآن دل که با خود داشتم با دلستانم میرود..

من مانده ام مهجور از او بیچاره و رنجور از اوگویی که نیشی دور از او در استخوانم میرود

گفتم به نیرنگ و فسون پنهان کنم ریش درونپنهان نمی ماند که خون بر آستانم میرود..

..محمل بدار ای ساروان تندی مکن با کاروان..کز عشق آن سرو روان گویی روانم میرود...

او می رود دامن کشان من زهر تنهایی چشاندگر مپرس از من نشان کز دل نشانم میرود

برگشت یار سرکشم بگذاشت عیش ناخوشمچون مجمری پرآتشم کز سر دخانم میرود..

.........با آن همه بیداد او وین عهد بی بنیاد اودر سینه دارم یاد او یا بر زبانم میرود........

....بازآی و برچشمم نشین ای دلستان نازنینکآشوب و فریاد از زمین بر آسمانم میرود..

شب تا سحر می نغنوم و اندرز کس می نشنوموین ره نه قاصد می روم کز کف عنانم میرود

.....گفتم بگریم تا ابل چون خر فرو ماند به گلوین نیز نتوانم که دل با کاروانم میرود........

........صبر از وصال یار من برگشتن از دلدار منگر چه نباشد کار من هم کار از آنم میرود.....

.....در رفتن جان از بدن گویند هر نوعی سخنمن خود به چشم خویشتن دیدم که جانم میرود

سعدی فغان از دست ما لایق نبود ای بی وفاطاقت نمیارم جفا کار از فغانم میرود............





                    سعدی ایرانی




[ یکشنبه 26 بهمن 1393 ] [ 11:42 ب.ظ ] [ فاطمه شعبانی حاجی ] [ نظرات() ]

مدرسه ی آسمان


آسمان به چشم من

                          مثل مدرسه ست.

هر ستاره یک محَصّل است.

ماه هم معلم حساب و هندسه ست.

زهره مبصر کلاس اوست.

هر ستاره ای که درس نور را؛ بهتر امتحان دهد..

   آفتاب؛

_ که مدیر مدرسه ست _

بسته ای مدادشمعی کمان ؛هدیه می دهد به او.

و اجازه می دهد،ساعتی بماند و

از کتابخانه ی بزرگ کهکشان ،

جلد اول کتاب صبح را بگیرد و

شعر یک شهاب سنگ را


                                    روان کند...

              

                   جواد محقق


[ سه شنبه 21 بهمن 1393 ] [ 06:39 ب.ظ ] [ فاطمه شعبانی حاجی ] [ نظرات() ]

حادثه ی عشق

           گوش کن،دورترین مرغ جهان می خواند.
               
                شب سلیس است،ویکدست،وباز.

              
               شمعدانی ها

          و صدادارترین شاخه ی فصل،ماه را می شنوند.


           و پلکان جلوی ساختمان،

           در فانوس به دست

           و در اسراف نسیم،

             

         گوش کن،جاده صدا می زند از دور قدم های ترا.

            چشمِ تو زینت تاریکی نیست.

         پلک ها را بتکان،کفش به پا کن؛ وبیا.

         و بیا تا جایی،که پر ماه به انگشت تو هشدار دهد

              و زمان روی کلوخی بنشیند با تو
 
        و مزامیر شب اندام ترا،مثل یک قطعه ی آواز به خود جذب کنند.

         
        ......پارسایی است درآنجا که ترا خواهد گفت:

       بهترین چیز رسیدن به نگاهی است که از حادثه ی عشق تَر است.



                  
                  سهراب آبی 




              
             


[ پنجشنبه 16 بهمن 1393 ] [ 11:11 ق.ظ ] [ فاطمه شعبانی حاجی ] [ نظرات() ]

بی مهر و وفا

                                      ان غزل بسیار زیبا ،از استاد شعروسخن سعدی شیرازی است....
  
                                    که با نهایت خضوع،تقدیمش میکنم به شما؛شما انسان اهل دلی که

                                    همین حالا قصد خوندنشو داری......... 


                                                      
                                                        من ندانستم از اوّل که تو بی مهر و وفایی

                                                                                                                                             عهد نا بستن از آن به که ببندی و نپایی

                                                       دوستان عیب کنندم که چرا دل به تو دادم

                                                                                                                                           اید اوّل به تو گفتن که چنین خوب چرایی!

                                                     حلقه  بر در نتوانم زدن از دست  رقیبان

                                                                                                                                        این توانم  که بیایم به محلّت به  گدایی...

                                                   شمع را باید ازاین خانه بدر بُردن و کُشتن

                                                                                                                                        تا به همسایه نگوید که تو در خانه ی مایی

                                                  پرده بردار که بیگانه خود این روی نبیند

                                                                                                                                     تو بزرگی و در  آیینه ی کوچک  ننمایی....

                                                   عشق و درویشی وانگشت نمایی وملامت

                                                                                                                                        همه سهل است تحمّل نکنم بار جدایی..

                                                  روز صحرا وسَماع است ولب جوی وتماشا

                                                                                                                                         در همه شهر دلی ماند که دیگر نربایی؟

                                                 گفته بودم چو  بیایی غم دل با تو بگویم
                                                  
                                                                                                                                     چه بگویم؟ که غم از دل برود چون تو بیایی

                                                 آن نه خال است و زنخدان وسر زلفِ پریشان

                                                                                                                                      که دلِ اهلِ نظر بُرد که سِرّی است خدایی


                                      
                                                                                 


                               امیدرام لذت برده باشی...البته آنچه از دل برآید بردل نشیند  


                                                        






[ شنبه 11 بهمن 1393 ] [ 01:10 ب.ظ ] [ فاطمه شعبانی حاجی ] [ نظرات() ]

خاصیت انسان بودن

                                                    



                                 هر جه انسان تر باشیم زخم ها عمیق تر خواهند بود...

                        هر چه بیشتر دوست بداریم...بیشتر غصه خواهیم داشت

                    بیشتر فراق خواهیم کشید...وتنهایی هایمان بیشتر خواهند شد

                                    شادی ها لحظه ای و گذرا هستند

                             شاید خاطرات بعضی از آن ها تا ابد در یاد بماند

                                   اما رنج ها داستانش فرق می کند...

                                   تا عمق وجود آدم رخنه می کند...

                                   و ما هر روز با آن ها زندگی می کنیم..

                                  انگار که این خاصیت انسان بودن است...

                                             



[ شنبه 4 بهمن 1393 ] [ 09:16 ب.ظ ] [ فاطمه شعبانی حاجی ] [ نظرات() ]
شبکه اجتماعی فارسی کلوب | Buy Website Traffic | Buy Targeted Website Traffic