تبلیغات
خدا،انسان،عشق - حادثه ی عشق
هر انسان کتابی است در انتظار خوانده شدن...

حادثه ی عشق

           گوش کن،دورترین مرغ جهان می خواند.
               
                شب سلیس است،ویکدست،وباز.

              
               شمعدانی ها

          و صدادارترین شاخه ی فصل،ماه را می شنوند.


           و پلکان جلوی ساختمان،

           در فانوس به دست

           و در اسراف نسیم،

             

         گوش کن،جاده صدا می زند از دور قدم های ترا.

            چشمِ تو زینت تاریکی نیست.

         پلک ها را بتکان،کفش به پا کن؛ وبیا.

         و بیا تا جایی،که پر ماه به انگشت تو هشدار دهد

              و زمان روی کلوخی بنشیند با تو
 
        و مزامیر شب اندام ترا،مثل یک قطعه ی آواز به خود جذب کنند.

         
        ......پارسایی است درآنجا که ترا خواهد گفت:

       بهترین چیز رسیدن به نگاهی است که از حادثه ی عشق تَر است.



                  
                  سهراب آبی 




              
             


[ پنجشنبه 16 بهمن 1393 ] [ 11:11 ق.ظ ] [ فاطمه شعبانی حاجی ] [ نظرات() ]