تبلیغات
خدا،انسان،عشق - بی مهر و وفا
هر انسان کتابی است در انتظار خوانده شدن...

بی مهر و وفا

                                      ان غزل بسیار زیبا ،از استاد شعروسخن سعدی شیرازی است....
  
                                    که با نهایت خضوع،تقدیمش میکنم به شما؛شما انسان اهل دلی که

                                    همین حالا قصد خوندنشو داری......... 


                                                      
                                                        من ندانستم از اوّل که تو بی مهر و وفایی

                                                                                                                                             عهد نا بستن از آن به که ببندی و نپایی

                                                       دوستان عیب کنندم که چرا دل به تو دادم

                                                                                                                                           اید اوّل به تو گفتن که چنین خوب چرایی!

                                                     حلقه  بر در نتوانم زدن از دست  رقیبان

                                                                                                                                        این توانم  که بیایم به محلّت به  گدایی...

                                                   شمع را باید ازاین خانه بدر بُردن و کُشتن

                                                                                                                                        تا به همسایه نگوید که تو در خانه ی مایی

                                                  پرده بردار که بیگانه خود این روی نبیند

                                                                                                                                     تو بزرگی و در  آیینه ی کوچک  ننمایی....

                                                   عشق و درویشی وانگشت نمایی وملامت

                                                                                                                                        همه سهل است تحمّل نکنم بار جدایی..

                                                  روز صحرا وسَماع است ولب جوی وتماشا

                                                                                                                                         در همه شهر دلی ماند که دیگر نربایی؟

                                                 گفته بودم چو  بیایی غم دل با تو بگویم
                                                  
                                                                                                                                     چه بگویم؟ که غم از دل برود چون تو بیایی

                                                 آن نه خال است و زنخدان وسر زلفِ پریشان

                                                                                                                                      که دلِ اهلِ نظر بُرد که سِرّی است خدایی


                                      
                                                                                 


                               امیدرام لذت برده باشی...البته آنچه از دل برآید بردل نشیند  


                                                        






[ شنبه 11 بهمن 1393 ] [ 01:10 ب.ظ ] [ فاطمه شعبانی حاجی ] [ نظرات() ]