هر انسان کتابی است در انتظار خوانده شدن...

بی مهر و وفا

                                      ان غزل بسیار زیبا ،از استاد شعروسخن سعدی شیرازی است....
  
                                    که با نهایت خضوع،تقدیمش میکنم به شما؛شما انسان اهل دلی که

                                    همین حالا قصد خوندنشو داری......... 


                                                      
                                                        من ندانستم از اوّل که تو بی مهر و وفایی

                                                                                                                                             عهد نا بستن از آن به که ببندی و نپایی

                                                       دوستان عیب کنندم که چرا دل به تو دادم

                                                                                                                                           اید اوّل به تو گفتن که چنین خوب چرایی!

                                                     حلقه  بر در نتوانم زدن از دست  رقیبان

                                                                                                                                        این توانم  که بیایم به محلّت به  گدایی...

                                                   شمع را باید ازاین خانه بدر بُردن و کُشتن

                                                                                                                                        تا به همسایه نگوید که تو در خانه ی مایی

                                                  پرده بردار که بیگانه خود این روی نبیند

                                                                                                                                     تو بزرگی و در  آیینه ی کوچک  ننمایی....

                                                   عشق و درویشی وانگشت نمایی وملامت

                                                                                                                                        همه سهل است تحمّل نکنم بار جدایی..

                                                  روز صحرا وسَماع است ولب جوی وتماشا

                                                                                                                                         در همه شهر دلی ماند که دیگر نربایی؟

                                                 گفته بودم چو  بیایی غم دل با تو بگویم
                                                  
                                                                                                                                     چه بگویم؟ که غم از دل برود چون تو بیایی

                                                 آن نه خال است و زنخدان وسر زلفِ پریشان

                                                                                                                                      که دلِ اهلِ نظر بُرد که سِرّی است خدایی


                                      
                                                                                 


                               امیدرام لذت برده باشی...البته آنچه از دل برآید بردل نشیند  


                                                        






[ شنبه 11 بهمن 1393 ] [ 01:10 ب.ظ ] [ فاطمه شعبانی حاجی ] [ نظرات() ]

خاصیت انسان بودن

                                                    



                                 هر جه انسان تر باشیم زخم ها عمیق تر خواهند بود...

                        هر چه بیشتر دوست بداریم...بیشتر غصه خواهیم داشت

                    بیشتر فراق خواهیم کشید...وتنهایی هایمان بیشتر خواهند شد

                                    شادی ها لحظه ای و گذرا هستند

                             شاید خاطرات بعضی از آن ها تا ابد در یاد بماند

                                   اما رنج ها داستانش فرق می کند...

                                   تا عمق وجود آدم رخنه می کند...

                                   و ما هر روز با آن ها زندگی می کنیم..

                                  انگار که این خاصیت انسان بودن است...

                                             



[ شنبه 4 بهمن 1393 ] [ 09:16 ب.ظ ] [ فاطمه شعبانی حاجی ] [ نظرات() ]

دموکراسی؟مارکیسم؟فاشیسم؟اسلام حقیقی؟اسلام دروغین؟

دموکراسی می گوید:

رفیق حرفت راخودت بزن،نانت را من می خورم!

مارکیسم می گوید:

نانت را خودت بخور حرفت را من می زنم!

فاشیسم می گوید:

نانت را من می خورم.حرفت رامن می زنم تو فقط برای من کف بزن.

اسلام حقیقی می گوید:

نانت را خودت بخور حرفت را هم خودت بزن من برای اینم که به حق برسی.

اسلام دروغین می گوید:

تو نانت را بیاور بده به ما قسمتی ازآن را جلویت می اندازیم وتو حرف بزن اما حرفی را که ما می گوییم.


دکترعلی شریعتی






[ سه شنبه 9 دی 1393 ] [ 04:15 ب.ظ ] [ فاطمه شعبانی حاجی ] [ نظرات() ]

بزرگی عشق

در روزگارهای قدیم جزیره ای دورافتاده بود که همه ی احساسات در آن زندگی می کردند.

شادی،غم،دانش،عشق وباقی احساسات.

روزی به همه ی آن ها اعلام شد که جزیره درحال غرق شدن است.

بنابراین هریک شروع به تعمیر قایق هایشان کردند.

اما عشق تصمیم گرفت که تا لحظه ی آخر در جزیره بماند.

زمانیکه دیگرچیزی از جزیره روی آب نمانده بود عشق تصمیم گرفت تا برای نجات خود از دیگران کمک بخواهد.

در همین زمان او از ثروت که با کشتی با شکوهش در حال گذشتن از آنجا بود کمک خواست.

"ثروت من را هم با خود می بری؟"

ثروت جواب داد:"نه نمی توانم،مقدار زیادی طلا ونقره در این قایق هست،من هیچ جایی برای تو ندارم."

عشق تصمیم گرفت از غرور که با قایقی زیبا در حال رد شدن از جزیره بود کمک بخواهد.

"غرور لطفا به من کمک کن."

"نمی توانم عشق.تو خیس شده ای وممکن است قایقم را خراب کنی."

پس عشق از غم که در همان نزدیکی بود درخواست کمک کرد.

" لطفا مرا باخود ببر."

"آه عشق آنقدر ناراحتم که دلم می خواهد تنها باشم."

شادیم از کنار عشق گذشت اما آنچنان غرق در خوشحالی بود که اصلا متوجه عشق نشد.

ناگهان صدایی شنید:"بیا اینجا عشق .من تورا با خود میبرم."

صدای یک بزرگتر بود.عشق آنقدر خوشحال شد که حتی فراموش کرد  اسم ناجی خود را بپرسد.

هنگامی که به خشکی رسیدند.ناجی به راه خود رفت.

عشق که تازه متوجه شده بودکه چقدر به ناجی خود مدیون است از دانش که اوهم از عشق بزرگتر بود پرسید:

"چه کسی به من کمک کرد؟"

دانش جواب داد:"اوزمان بود."

"زمان!! اما چرا به من کمک کرد؟"

دانش لبخندی زدو با دانایی جواب داد:

"چون تنها زمان بزرگی عشق را درک می کند.!"


[ جمعه 5 دی 1393 ] [ 08:59 ق.ظ ] [ فاطمه شعبانی حاجی ] [ نظرات() ]

لب های سکوت

از سکوتم بترس...!

وقتی که ساکت می شوم...

لابد همه ی درد دل هایم را برده ام پیش خدا...

بیش تر که گوش دهی...

از همه ی سکوتم ...

از همه ی بودنم...

یک"آه" می شنوی...

وباید بترسی...

از"آه" مظلومی که فریادرسی جز خدا ندارد...




[ پنجشنبه 4 دی 1393 ] [ 09:41 ب.ظ ] [ فاطمه شعبانی حاجی ] [ نظرات() ]

فقر

می خواهم بگویم:
 
فقر، همه جا سر می کشد.

فقر،گرسنگی نیست،عریانی هم نیست.

فقر،چیزی را نداشتن است ولی آن چیز پول نیست،طلاو غذا هم نیست،

فقر، گردوخاکی است که بر کتابهای فروش نرفته یک کتابفروشی می نشیند.

فقر،تیغه های ماشین بازیافت است که روزنامه های برگشتی را خرد می کند.

فقر،پوست موزی است که از پنجره یک اتومبیل به خیابان انداخته می شود.

فقر،کتیبه ی سه هزار ساله ای است که روی آن یادگاری می نویسند.

فقر،همه جا سرمی کشد...

فقر،شب را بی غذا سرکردن نیست ...

فقر،روز را بی اندیشه سرکردن است....

  

 دکترعلی شریعتی


                                                                                                                                    

                                                                                                                                     


[ پنجشنبه 4 دی 1393 ] [ 07:09 ب.ظ ] [ فاطمه شعبانی حاجی ] [ نظرات() ]
شبکه اجتماعی فارسی کلوب | Buy Mobile Traffic | سایت سوالات