هر انسان کتابی است در انتظار خوانده شدن...

"نیایش صبحگاهی"

         

قطعه زیر شعری است از یک شاعر انگلیسی در ضرورت دعا و نیایش صبحگاهی
که در ادب عرفانی پارسی گاهی به صبوحی یا جرعه شراب صبحگاهی از آن تعبیر کرده اند:

"هنگام صبح، در بهترین ساعت روز با خدای خود دیدار کردم.

حضور او چون طلوع آفتاب قلبم را از شکوه و کبریایی خویش لبریز کرد

و این حضور همچنان دوام یافت و او سرتاسر روز با من بود

و ما با هم در آرامش کامل کشتی راندیم

بر دریایی موّاج و پرآشوب

و دیدیم کشتی های دیگر را، شکسته و توفان زده،

در گردابها و تنگناهای سخت 

و شگفتا از آن توفان که آنان را همه آشوب و تلاطم بود

و ما را همه آرامش و اطمینان.

پس با پشیمانی و افسوس

به صبح های دیگر اندیشه کردم

که من نیز چون دیگران

بی حضور او مهار کشتی را رها کرده بودم

(و تا شام در قهر امواج گرفتار).

اکنون گمان دارم راز شگرفی را

از میانه آن رنج ها و سختی های پیشین دریافته ام

و آن راز این است:

اگر خواهی تمامی روز خداوند با تو همراه باشد
باید که او را صبحگاه طلب کنی."


----------------------------
رالف اسپولدینگ کوشمان
برگرفته از کتاب "در صحبت قرآن"
به قلم حسین الهی قمشه ای



[ چهارشنبه 17 تیر 1394 ] [ 07:30 ق.ظ ] [ فاطمه شعبانی حاجی ] [ نظرات() ]

شازده کوچولو _ آدم بزرگ ترها

 
                                   
مطلبی که مشاهده می کنید برگرفته از کتاب بسیار زیبای شازده کوچولو

اثر آقای آنتوان دو سن تگزوپری،ترجمه ی آقای احمد شاملو است که من فقط یک بخش

از این اثر بسیار ارزشمند را برای شما عزیزان در وبلاگم قرار دادم.

ان شا الله در فرصت ها آتی مطالب دیگری هم از این کتاب برای شما دوستان خوبم قرار می دهم.


                                                             

...بزرگ ترها عاشق عدد و رقم اند.وقتی با آنها از یک دوست تازه تان حرف بزنید

هیچ وقت ازتان درباره ی چیزهای اساسی اش سوال نمی پرسند که.

«اهنگ صداش چطور است؟چه بازی هایی را بیشتر دوست دارد؟

پروانه جمع می کند یا نه؟» می پرسند:«چندسالش است؟چندتا برادر دارد؟

وزنش چقدر است؟پدرش چقدر حقوق می گیرد؟»

و تازه بعد از این سوال ها است که خیال می کنند طرف را شناخته اند.

و یا مثلا اگر به آدم بزرگتر ها بگویید یک خانه ی قشنگ دیدم از آجر قرمز،

که جلوی پنجره اش غرق شمعدانی و بامش پر از کبوتر بود،

محال است بتوانند مجسمش کنند. باید حتما به شان گفت،

یک خانه ی صد میلیون تومنی دیدم تا صداشان بلند بشود که: وای چه قشنگ!!!!!
 
                                   

                   به نظر من حیفه اگه حداقل یکبار این کتابو نخونیم.



[ پنجشنبه 11 تیر 1394 ] [ 12:52 ق.ظ ] [ فاطمه شعبانی حاجی ] [ نظرات() ]

چه فرقی می کند؟؟؟

        من که دیگر نیستم حالا چه فرقی می‌کند؟

      بی حضور یک نفر دنیا چه فرقی می‌کند؟

      لا به لای ازدحام این همه بود و نبود

     هستی‌ام با نیستی آیا چه فرقی می‌کند؟

     با شما هستم شمایی که مرا نشنیده‌اید!

     با شما خانم و یا آقا چه فرقی می‌کند؟

    این‌که هر شب یک نفر از خویش خالی می‌شود

    واقعاً در چشم آدم‌ها چه فرقی می‌کند؟

    من به هر حال آمدم تا با تو باشم مهربانِ♥

    واقعیٌت باش یا رویا چه فرقی می‌کند؟

   واقعیت باش، رویا باش یا اصلاً نباش!

   من که دیگر نیستم حالا چه فرقی می‌کند؟


    شاعر: مهدی میچانی فراهانی


[ سه شنبه 9 تیر 1394 ] [ 10:35 ب.ظ ] [ فاطمه شعبانی حاجی ] [ نظرات() ]

آره تولدمه!!!!!!!!

     و چه زیباست رسیدن دوباره به روز زیبای آفرینش 
         و چه اندازه عجیب است روز ابتدای بودن 
                                 
     


[ جمعه 5 تیر 1394 ] [ 11:10 ق.ظ ] [ فاطمه شعبانی حاجی ] [ نظرات() ]

چه روزهایی.....!!!!!


                       
                    کسی مسافر این آخرین قطار نشد
                  
                کسی که راه بیندازمش، سوار نشد ! 

               چقدر گل که به گلدان خالی ام نشکُفت 

               چقدر بی تو زمستان شد و بهار نشد 

              من و تو پای درختان چقدر ننشستیم ! 

              چه قلب ها که نکندیم و یادگار نشد 

             چه روزها که بدون تو سال ها شد و رفت. 

             چه لحظه که نماندیم و ماندگار نشد. 

             همیشه من سرِ راهِ تو بودم و هر بار، 

             کنار آمدم و آمدم کنار ... نشد ! 

             قرار شد که بیایی، قرارِ من باشی

            دوباره زیرِ قرارت زدی ؟؟؟؟ قرار نشد!!! 



           " مهدی فرجی " 


[ چهارشنبه 20 خرداد 1394 ] [ 02:19 ب.ظ ] [ فاطمه شعبانی حاجی ] [ نظرات() ]

بدون شرح


کافیه فقط یکم بیشتر بهش فکر کنیم..

حتما ویدیو زیر را ببینید


[http://www.aparat.com/v/YV5US]


[ سه شنبه 12 خرداد 1394 ] [ 03:02 ب.ظ ] [ فاطمه شعبانی حاجی ] [ نظرات() ]

یه قایق خالی


    
  پدر بزرگم می‌گفت: وقتی جوان بودم قایق سواری را خیلی دوست داشتم، 

    
 یک قایق کوچک هم داشتم که با آن در دریاچه قایق سواری میکردم.

   
  و ساعت‌های زیادی را آنجا در تنهایی می‌گذراندم.

   
  شبی بدون آنکه به چیز خاصی فکر کنم نشستم و چشم‌هایم رابستم. 

   
 شب خیلی قشنگی بود. 

    
 در همین زمان قایق دیگری به قایق من برخورد کرد،

 
  عصبانی شدم و خواستم با شخصی که با کوبیدن به قایق، 

    
آرامش من را بر هم زده بود دعوا کنم ولی دیدم قایق خالی است.
 
   
 کسی در قایق نبود که با او دعوا کنم و عصبانیت خودم را به او نشان دهم، 

   
چطور می‌توانستم خشم خودم را تخلیه کنم؟
 
 
 هیچ کاری نمی‌شد کرد. دوباره نشستم و چشم‌هایم را بستم، 

  
 عصبانی بودم... در سکوت شب کمی فکر کردم،

  
 قایق خالی برای من درسی شد...  

   
از آن به بعد، اگر کسی باعث عصبانیت من شود،

  
 پیش خودم می‌گویم: «این قایق هم خالی است.»‏
.
.
.
.
.
.
.
  
در واقع آن کس که شما را عصبانی می‌کند، شما را فتح کرده.

  
 اگر به خود اجازه می‌دهید از دست کسی خشمگین باشید و
 

  بخش عمده‌ای از عاطفه و ذهن تان را به او اختصاص دهید، 

  
در واقع به او، اجازه تصاحب این بخش‌های وجودتان را داده‌اید. ‏



[ دوشنبه 21 اردیبهشت 1394 ] [ 07:00 ب.ظ ] [ فاطمه شعبانی حاجی ] [ نظرات() ]

الماس یا گردو؟؟؟؟؟؟؟؟؟؟؟؟؟

         
   

                بعضی وقتا آدما الماسی تو دست دارن؛
  
                   بعد چشمشون به یه گردو می‌افته؛

                  دولا می‌شن تا گردو رو بردارن؛

                   الماسه می‌افته تو شیب زمین؛


              قل می‌خوره و تو عمق چاهی فرو می‌ره؛
 
                   می‌دونی چی می‌مونه؟


    یه آدم...، یه دهن باز...، یه گردوی پوک... و یه دنیا حسرت...،

            مواظب الماس‌های زندگی مون باشیم،

              شاید به دلیل این که صاحبش هستیم و

       بودنش برامون عادی شده ارزشش رو از یاد بردیم.  
 


   تا حالا به الماس های زندگیتون فکر کردین؟؟؟؟؟؟؟؟؟؟؟؟؟؟؟؟؟؟



[ دوشنبه 21 اردیبهشت 1394 ] [ 06:12 ب.ظ ] [ فاطمه شعبانی حاجی ] [ نظرات() ]

بد یا بدتر؟؟؟؟؟؟؟؟

آن بالا که بودم، فقط سه پیشنهاد بود.

اول گفتند زنی از اهالی جورجیا همسرم باشد. خوشگل و پولدار. 

قرار بود خانه ای در سواحل فلوریدا داشته باشیم. با یک «کوروت کروکی »جگری.

 تنها اشکالش این بود کــه زنم در چـــهل و سه سالگی سرطان سینه می گرفت .

قبول نکردم.راستش تحملش را نداشتم.

بعد موقعیت دیگری پیشنهاد کردند :

پاریس ؛ خودم هنرپیشه می شدم و زنم مدل لباس٫ قرار بود دو دختر دو قلو داشته باشیم. 

اما وقتی گفتند یکی از آنها نه سالگی در تصادفی کشته می شود. گفتم حرفش را هم نزنید.

بعد قرار شد کلودیا زنم باشد. با دو پسر. قرار شد توی محله های پایین شهر ناپل زندگی کنیم.

 توی دخمه ای عینهو قبر. اما کسی تصادف نکند. کسی سرطان نگیرد.قبول کردم.

حالا کلودیا- همین که کنارم ایســتاده است – مدام می گوید خانه نور کافی ندارد، 

بچه ها کفش و لباس ندارند، یخچال خالی است. 

اما من اهمیتی نمی دهم. می دانم اوضاع می توانست بدتر از این هم باشد. 

با سرطان و تصادف.کلودیا اما این چیزها را نمی داند. بچه ها هم نمی دانند.


[ چهارشنبه 9 اردیبهشت 1394 ] [ 03:11 ب.ظ ] [ فاطمه شعبانی حاجی ] [ نظرات() ]

مظهر استقامت پ.د.ر





  

   نجار یک روز کاری دیگر را هم به پایان برد.آخر هفته بود
  و تصمیم گرفت دوستی را برای صرف چای به خانه اش دعوت کند.
  موقعی که نجار و دوستش به خانه رسیدند قبل از ورود
  نجار چند دقیقه در سکوت جلو درختی در باغچه ایستاد
   بعد با دو دستش شاخه های درخت را گرفت ...
   چهره اش بی درنگ تغییر کرد،.
 خوشحال و خندان وارد خانه شد همسر و فرزندانش به استقبالش آمدند.
    بافرزندانش با صبوری خاصی احوالپرسی کرد 
    و بعد با دوستش به ایوان رفتند تا چای بنوشند.
   از آنجا می توانستند همان درخت جلوی در خانه را ببینند 
   دوستش دیگر نتوانست جلوی کنجکاوی اش را بگیرد.
   با کمی خجالت دلیل رفتار نجار را پرسید.
    نجار گفت :آه! این درخت مشکلات من است.
   موقع کار مشکلات فراوانی پیش می آید اما 
   این مشکلات مال من و کار من است و ربطی به همسر و فرزندانم ندارد.
  وقتی به خانه می رسم مشکلاتم را به شاخه‌های آن درخت می آویزم.
 روز بعد وقتی می‌خواهم سر کار بروم دوباره آنها را از روی شاخه بر می دارم.
   جالب ترین نکته در این کار این است که وقتی صبح
    به سراغ درخت می روم تا مشکلات روز قبل را بردارم
    خیلی از مشکلات دیگر آنجا نیستند
   و بقیه هم خیلی سبکتر شده اند !

  تقدیم به همه ی پدرهای  زحمتکش 
  مخصوصا پدر عزیز خودم
  پدرای مهربون پیشاپیش روزتون مبارک... 


[ چهارشنبه 9 اردیبهشت 1394 ] [ 01:39 ب.ظ ] [ فاطمه شعبانی حاجی ] [ نظرات() ]

دل رمیده من

                         
      

  
               نمی دانم چه می خواهم خدایا

              به دنبال چه می گردم شب و روز

              چه می جوید نگاه خسته من

             چرا افسرده است این قلب پر سوز

              ز جمع آشنایان میگریزم

              به کنجی می خزم آرام و خاموش

              نگاهم غوطه ور در تیرگی ها

              به بیمار دل خود می دهم گوش

              گریزانم از این مردم که با من

             به ظاهر همدم و یکرنگ هستند

              ولی در باطن از فرط حقارت

              بدامانم دوصد پیرانه بستند

             از این مردم که تا شعرم شنیدند

             برویم چون گلی خوشبو شکفتند

            ولی آن دم که در خلوت نشستند

            مرا دیوانه ای بدنام گفتند

            دل من ای دل دیوانه ی من

           که می سوزی از این بیگانگی ها
     
           مکن دیگر ز دست غیر فریاد

           خدا را بس کن این دیوانگی ها


                     فروغ فرخزاد


[ سه شنبه 8 اردیبهشت 1394 ] [ 01:28 ب.ظ ] [ فاطمه شعبانی حاجی ] [ نظرات() ]

آرامشی از جنس خدا

سلام دوستان عزیز.....

امیدوارم سال جدید توام با شادی باشه براتون...


                                                                        
                                                                        
                                                                        
                                    
                                                                                          
                                                                                         
                                                                                                
                                                                                                                                
                                                                                          


روزهای رفته سال را ورق می زنم ......

چه خاطراتی که زنده نمی شوند.......

چه روزهاکه دلم میخواست تا ابد تمام نشوند.......

وچه روزهاکه هر ثانیه اش یک سال زمان می برد...

چه فکرها که آرامم کرد و چه فکرها که روحم را ذره ذره فرسود.......

چه لبخندهاکه بی اختیار برلبانم نقش بست 

و چه اشک هاکه بی اراده از چشمانم سرازیر شد......

چه آدم هاکه دلم راگرم کردند و چه آدم ها که دلم را شکستند......

چه چیزهاکه فکرش را هم نمی کردم 

وشد و چه چیزهاکه فکرم را پرکردو نشد.......

چه آدم هاکه شناختم و چه آدم هاکه فهمیدم ،هیچگاه نمی شناختمشان.....

و چه و چه و چه......

و سهم یک سال دیگر هم ؛ یادش بخیر می شود.....

کاش ارمغان روزهایی که گذشت آرامشی باشد از جنس خدا....

آرامشی که هیچگاه تمام نشود....




[ چهارشنبه 27 اسفند 1393 ] [ 02:46 ب.ظ ] [ فاطمه شعبانی حاجی ] [ نظرات() ]

زیر چترت آرامم

      
          
                                  

                                 


                                         مهم نیست کجا باشم

                                    زیر آسمان ابری!!؛زیر رگبارهای تند!!؛
 
                                          خیس خیس روی شاخه ای خشک!!،

                                            مهم بودن توست؛

                                  دست های برافراشته ات بر سرم؛تن گرمت ،

                                 و عشقی که از وجودت می تراود.

                                    زوج یعنی همین؛

                                                         یعنی دو روح در یک بدن؛

                                       دو موجود به وحدت رسیده،یکی شده،

                                از خود بی خود شده.

                                                                  زیر چترت آرامم،

                               تو که باشی نبودن دیگران مهم نیست؛

                                   تو که حرف بزنی، سکوت کسی مهم نیست،

                               نگاه تو که باشد، بی اعتنایی دیگران مهم نیست،

                               زوج یعنی همین؛

                              یعنی دو قلب تپنده،دو نگاه مشتاق،

                             دو موجود همیشه حامی،

                           سینه سپر کرده مقابل سختی ها،و یک پشت گرم که

                           لذت می بری از وجودش،

                          عاشقانه زیستن مثل این دو پرنده و کنار هم ماندن

                           مثل این دو، هنر است.

                        میان این دو چیزی نیست به جز عشق،

                       به جز سخاوتمندانه بخشیدن و ایثار کردن؛.... زوج یعنی همین؛

                          
    



[ سه شنبه 28 بهمن 1393 ] [ 11:16 ق.ظ ] [ فاطمه شعبانی حاجی ] [ نظرات() ]

پند جاودانه

سلام دوستان گلم.....

تو این پست قراره یک نامه ی بسیار پند آموز و زیبا،از پدری مهربان

که برای دو فرزند عزیزش و به طبع برای تمامی فرزندان آدم ،

نوشتند را برای شما عزیزان قرار دهم.......




وصیت به حسن و حسین


شما را به ترس از خدا سفارش می کنم.

به دنیا روی نیاورید،گرچه به سراغ شما آید،

و بر آنچه از دنیا از دست می دهید اندوهناک مباشید.

حق را بگویید...

و برای پاداش الهی عمل کنید

دشمن ستمگر و یاور ستمدیده باشید.

شمارا،وتمام فرزندان و خاندانم را،و کسانی که این  

وصیت به آن ها می رسد،

به ترس از خدا،و نظم در امور زندگی،و ایجاد صلح و آشتی

در میانتان سفارش می کنم

زیرا من از جد شما پیامبر(ص)شنیدم که می گفت:

(اصلاح دادن بین مردم از نماز و روزه ی یکسان برتر است.)

خدا را!خدا را! درباره ی یتیمان، نکند آنان گاهی سیر و گاهی

گرسنه بمانند،و حقوقشان ضایع گردد.

خدا را!خدا را! درباره ی همسایگان،حقوقشان را رعایت کنید

که وصیت پیامبر (ص)شماست،

همواره به خوش رفتاری با همسایگان سفارش می کرد،

تا آنجا که گمان بردیم برای آن ها ارثی معین خواهد کرد.

خدا را!خدا را! درباره ی قرآن،مبادا دیگران در عمل کردن 

به دستوراتش از شما پیشی گیرند.

خدا را!خدا را! درباره ی نماز همانا که ستون دین شماست.

خدا را!خدا را! درباره ی خانه ی خدا،تا هستید آن را خالی مگذارید،

زیرا اگر کعبه خالی شود،مهلت داده نمی شود.

خدا را!خدا را! درباره ی جهاد با اموال و جان ها و زبان های خویش در راه خدا،

بر شما باد به پیوستن با یکدیگر،و بخشش همدیگر،

مبادا از هم روی برگردانید،و پیوند دوستی را از بین ببرید،و امر به معروف و نهی از منکر 

را ترک کنید،که بدان شمارا بر شما مسلط می گرداند،

آنگاه هر چه خدا را بخوانید جواب ندهد.(سپس فرمود:)

سفارش به رعایت مقررات عدالت در قصاص،

ای فرزندان عبد المطلب:مبادا پس از من دست به خون مسلمین فرو برید

و بگویید:امیر مومنان کشته شد،

بدانید جز کشنده ی من کسی دیگر نباید کشته شود.

درست بنگرید!اگر من از ضربت او مُردم،

اورا تنها یک ضربت بزنید،و دست وپا و دیگر اعضای اورا مبرید،

من از رسول خدا(ص)شنیدم که فرمود:

(بپرهیزید از بریدن اعضای مرده،هر چند سگ دیوانه باشد.)




نهج البلاغه حضرت علی (ع)











[ دوشنبه 27 بهمن 1393 ] [ 07:40 ب.ظ ] [ فاطمه شعبانی حاجی ] [ نظرات() ]

آرام جانم

سلام دوستان عزیز.....بازم قصد دارم شعری از استاد سعدی برایتون بزارم

از من خرده نگیرید،...

 اشعار سعدی یه حس بسیار زیبا و غیرقابل وصفی به من می دهد 

که زبانم از بیانش قاصر....

دوست دارم شما دوستان گلم هم  با خواندن این اشعار زیبا برای مدت کوتاهیم 

که شده این حس زیبا را تجربه کنید...






ای ساربان آهسته ران کآرام جانم می رودوآن دل که با خود داشتم با دلستانم میرود..

من مانده ام مهجور از او بیچاره و رنجور از اوگویی که نیشی دور از او در استخوانم میرود

گفتم به نیرنگ و فسون پنهان کنم ریش درونپنهان نمی ماند که خون بر آستانم میرود..

..محمل بدار ای ساروان تندی مکن با کاروان..کز عشق آن سرو روان گویی روانم میرود...

او می رود دامن کشان من زهر تنهایی چشاندگر مپرس از من نشان کز دل نشانم میرود

برگشت یار سرکشم بگذاشت عیش ناخوشمچون مجمری پرآتشم کز سر دخانم میرود..

.........با آن همه بیداد او وین عهد بی بنیاد اودر سینه دارم یاد او یا بر زبانم میرود........

....بازآی و برچشمم نشین ای دلستان نازنینکآشوب و فریاد از زمین بر آسمانم میرود..

شب تا سحر می نغنوم و اندرز کس می نشنوموین ره نه قاصد می روم کز کف عنانم میرود

.....گفتم بگریم تا ابل چون خر فرو ماند به گلوین نیز نتوانم که دل با کاروانم میرود........

........صبر از وصال یار من برگشتن از دلدار منگر چه نباشد کار من هم کار از آنم میرود.....

.....در رفتن جان از بدن گویند هر نوعی سخنمن خود به چشم خویشتن دیدم که جانم میرود

سعدی فغان از دست ما لایق نبود ای بی وفاطاقت نمیارم جفا کار از فغانم میرود............





                    سعدی ایرانی




[ یکشنبه 26 بهمن 1393 ] [ 11:42 ب.ظ ] [ فاطمه شعبانی حاجی ] [ نظرات() ]

مدرسه ی آسمان


آسمان به چشم من

                          مثل مدرسه ست.

هر ستاره یک محَصّل است.

ماه هم معلم حساب و هندسه ست.

زهره مبصر کلاس اوست.

هر ستاره ای که درس نور را؛ بهتر امتحان دهد..

   آفتاب؛

_ که مدیر مدرسه ست _

بسته ای مدادشمعی کمان ؛هدیه می دهد به او.

و اجازه می دهد،ساعتی بماند و

از کتابخانه ی بزرگ کهکشان ،

جلد اول کتاب صبح را بگیرد و

شعر یک شهاب سنگ را


                                    روان کند...

              

                   جواد محقق


[ سه شنبه 21 بهمن 1393 ] [ 06:39 ب.ظ ] [ فاطمه شعبانی حاجی ] [ نظرات() ]

حادثه ی عشق

           گوش کن،دورترین مرغ جهان می خواند.
               
                شب سلیس است،ویکدست،وباز.

              
               شمعدانی ها

          و صدادارترین شاخه ی فصل،ماه را می شنوند.


           و پلکان جلوی ساختمان،

           در فانوس به دست

           و در اسراف نسیم،

             

         گوش کن،جاده صدا می زند از دور قدم های ترا.

            چشمِ تو زینت تاریکی نیست.

         پلک ها را بتکان،کفش به پا کن؛ وبیا.

         و بیا تا جایی،که پر ماه به انگشت تو هشدار دهد

              و زمان روی کلوخی بنشیند با تو
 
        و مزامیر شب اندام ترا،مثل یک قطعه ی آواز به خود جذب کنند.

         
        ......پارسایی است درآنجا که ترا خواهد گفت:

       بهترین چیز رسیدن به نگاهی است که از حادثه ی عشق تَر است.



                  
                  سهراب آبی 




              
             


[ پنجشنبه 16 بهمن 1393 ] [ 11:11 ق.ظ ] [ فاطمه شعبانی حاجی ] [ نظرات() ]
شبکه اجتماعی فارسی کلوب | Buy Website Traffic | Buy Targeted Website Traffic